Suzanne

Geef mij een seconde meer in dit moment,
en ik dank u op mijn blote knieen,
Geef mij een seconde meer,
en ik ben verloren in een nieuw verlangen,
Wanneer haar blik de mijne steelt,
en ik in verlegenheid veschiet van kleur.
Wanneer ik weet dat zij,
onbewust en ongewild, mij heeft gevangen.

Maar, God bestaat of luistert niet,
en haar ogen flitsen weg, naar muur of deur,
En ik kijk haar stiekem na,
wanneer ze elegant opstaat en mijn blik verlaat,
Terug naar haar volle en zalige leven,
omringd door sloten waar ik de sleutel van mis,
Gewond door het pijnlijke en onuitwisbare besef
dat ik het zal moeten doen met de kennis dat zij bestaat.