Mijn februari

Een vluchtige lach schetst een herinnering voor een leven, onbeduidend en onschulding in haar bedoeling, neemt ze mij mee naar 't verboden paradijs, voor even.

Maar in de straat, gebogen onder de winterlucht, onder de schaduw van een liefde die niet kan, waan ik mijzelf naar huis. Opnieuw, gevlucht.

Geen illusies heb ik over de werkelijkheid, maar geen gecultiveerd ratio is bestand, tegen de charmes die haar gegund zijn, en daarom, is zij mijn valentijn.